FANDOM


Isv
ISV Venture Star
Informacje o pojeździe
Stworzony przez

ZPZ

Używany przez

Człowiek

Użycie

transport z Ziemi na Pandorę

Rozmiar
  • długość 1,646 m
  • szerokość 330 m
  • wysokość 218,5 m
Szybkość

210 tys. km/s (0.7 prędkości światła)

Za kulisami


Interstellar Vehicle Venture Star (w skrócie jako ISV Venture Star) transportuje materiały, sprzęt, personel, wydobyte surowce i dane pomiędzy Ziemią i Pandorą, jednak nigdy nie ląduje na powierzchni Pandory. Zamiast tego, wysyła mniejsze statki, zwane Walkiriami, które służą do lądowania na powierzchni księżyca. Venture Star dociera do Pandory po ponad pięciu ziemskich latach. Przywozi setki ludzi, którzy są w hibernacji oprócz czterech członków załogi odpowiedzialnych za całokształt podróży.

ISV Venture Star jest tylko jednym z dziwięciu statków kosmicznych, które ZPZ wykorzystuje do międzygwiezdnego handlu pomiędzy Ziemią i Pandorą. Statki międzyplanetarne, takie jak ISV Venture Star wymagają unobtanium do produkcji, ze względu na rolę unobtanium w zamykaniu reakcji antymaterii.

Historia Edytuj

Poprzednicy i inne statki Edytuj

Przed ISV Venture Star, przedstawicielem statków klasy Capitel Star był przynajmniej jeden poprzednik, maszyna prawie 4 razy większa od obecnych konstrukcji. Tak wielka różnica spowodowana była zupełnie innym napędem, wymagającym o wiele większych wymienników ciepła (do napędu używano zimnych nadprzewodników - w tamtym czasie Unobtanium nie było jeszcze dostępne). Statkiem tej generacji jest prawdopodobnie ISV Bradbury. Na trasie Ziemia-Pandora jest w sumie 12 statków, w tym 9 jednostek klasy Capitel Star. Budowa tej floty międzyplanetarnej była ogromnym ryzykiem dla ZPZ, jednak wyłączność na wydobycie Unobtanium całkowicie zwróciła koszty inwestycji.

Podróże Edytuj

ISV Venture Star jest nieprzerwanie wykorzystywane od ponad 77 lat. Pierwsze zrzuty łazików ROVR, wykonane zostały w roku 2084 przez ISV Bradbury i ISV Venture Star, która na przestrzeni dekad wykonała już kilkanaście lotów z i na Pandorę, w tym lot w latach 2148-2154, który przywiózł na Pandorę Jake Sullyiego.

Przebieg Lotu Edytuj

ISV Venture Star może pokonać dystans z Ziemi do Alfa Centauri (4.37 roku świetlnego) w ciągu 6.75 lat. Lot rozpoczyna się miesięczny przyspieszaniem do 0,7 prędkości światła, ze stałym przeciążeniem 1,5 G. Przez dalsze 5.38 roku pojazd kontynuuje lot ze stałą prędkością, do czasu gdy silniki antymaterii, lub żagiel fotonowy (w zależności od ustawienia planet) rozpoczną hamowanie, trwające 5 i pół miesiące, ze stałym 1,5 G. Paliwo wodorowe, zużyte podczas hamowania i rozpędzania się przy Pandorze, zostaje uzupełnione nad Polifemem. Służą do tego zabrane z Pandory zużyte transportowce Walkiria, przebudowane jako bezzałogowe drony. Zbierają one deuter i tryt (izotopy wodoru) z wyższych partii atmosfery planety i zwożą na ISV, gdzie gaz jest przetwarzany w paliwo wodorowe.

Warto zwrócić uwagę na efekt rozszerzania się czasów, występujący przy wyższych prędkościach; Podróż z Ziemi trwa 6,75 roku jednak zgodnie z teorią względności Einsteina, z punktu widzenia załogi jest to tylko pięć (efekt dylatacji czasu).

Napęd Edytuj

ISV Venture Star używa kilku różnych niezależnych systemów napędowych:

  • 2 silników na antymaterię
  • 1 żagla fotonowy
  • 1 silnika fuzyjnego PME (Planetary Maneuvering Engine - Planetarny Silnik Manewrowy)

Żagiel fotonowy, wyłapujący wiązkę promieniowania fotonowego wysyłane z Ziemi ze stacjonarnego lasera molekularnego, używany jest w pierwszej fazie lotu, gdy ISV oddalając się od Ziemi stale przyspiesza. Silniki antymaterii używane są przy hamowaniu, gdy do Pandory zostało już tylko kilka milionów kilometrów. Sekwencja jest odwracana przy powrocie na Ziemię. Statek rozpędza się na silnikach antymaterii, a zwalnia na żaglu fotonowym. Gdy ISV jest w odpowiedniej odległości od Ziemi lub Pandory, uruchamiany jest silnik PME, który sprowadza pojazd na niską orbitę delta-V, z której możliwy jest zrzut wahadłowców Walkiria.

Silniki Antymaterii Edytuj

ISV potrzebuje ogromnych ilości energii by osiągnąć prędkość kurierską, pozwalającą na opłacalną wymianę Pandora-Ziemia. Taką moc dają silniki na antymaterię, których odkrycie zajęło ludziom przeszło dwa wieki.

ISV posiada dwa silniki na antymaterię, rozmieszczone symetrycznie w układzie pchającym w dziobie statku. Są one nieco odchylone od osi statku, więc ich strumienie wylotowe omijają kadłub maszyny. Powoduje to niewielkie straty wydajności, ponieważ silniki nieznacznie prą ku sobie. Straty uważane są za akceptowalne, ponieważ te kilka stopni nachylenia chroni statek od cieplnych wyziewów. Naukowcy uważali, że lepiej byłoby umieścić silniki z tyłu, jednak oszczędność masy wynikająca z wytrzymałości konstrukcji przeważyły nad jakością osłony cieplnej. Do budowy konstrukcji konwencjonalnymi metodami potrzebny by był niezwykle długi i bardzo ciężki łącznik, oddzielający część mieszkalną od promieniowania silników. Tak wielka masa uniemożliwiłaby całe przedsięwzięcie, więc kratownice łącznika wykonano z niezwykle lekkiego karbonu, ważącego ledwie jedną-dziesiątą masy normalnych materiałów. Taki układ tworzy niezwykle solidną konstrukcję z silnikami z przodu, "przyczepą" z tyłu i łącznikiem pomiędzy.

Paliwo statku ( w tym wypadku paliwo wodorowe) znajduje się w polu magnetycznym, w niemal idealnej próżni, w której cyrkuluje pod postacią chmurowych atomów o wysokiej gęstości, chłodzonych do temperatury bliskiej zeru. Gdy antymateria i materia (paliwo wodorowe) łączą się ze sobą tworząc plazmę, unieszkodliwiają się i uwalniają ogromną ilość energii, która następnie kierowana jest przez bardzo silne pole magnetyczne, w celu utworzenia gazów wylotowych. Te fotony energii, choć bez masy, posiadają pęd, a ich wyrzucenie zapewnia przyspieszenie statku. Dodatkowa moc uzyskiwana jest przez wtryskiwanie atomów wodoru do plazmy, zanim ta opuści silniki. Gazy wylotowe, ciągnące się przeszło 30 km. za jednostką, świecą prawie milion razy mocniej niż łuk spawalniczy. Silniki na antymaterię uważane są za jedno z największych osiągnięć ludzkości.

Budowa Edytuj

Struktura statku (mogąca istnieć jedynie w próżni) składa się z: dwóch symetrycznie zamontowanych silników, połączonych z sekcją pasażersko-towarową za pomocą karbonowych łączników. Sekcja pasażersko-towarowa, prócz kabin załogi, komór hibernacyjnych dla ludzi i awatarów, oraz przestrzeni ładunkowej, posiada również kabiny dla załogi.

ISV colors

Tarcza laserowa
 Wymienniki ciepła
 Zbiorniki paliwa

  Prawdopodobnie miejsce montowania żagla

fotonowego.

 Stacja dokowania promów Walkiria

Komory hibernacyjne

Kabiny załogi

Zaczynając od dziobu statek posiada:

 1. Silniki, zbiorniki paliwa i wymienniki ciepła. Specjalnie zaprojektowane kopuły zbiorników, chronią paliwo wodorowe od kriegonicznego gotowania się wodoru. Wymienniki ciepła chronią resztę statku od zabójczych temperatur, jednak ze względu na niemożliwość zastosowania standardowego chłodzenia konwekcyjnego (niemożliwego do wytworzenia w próżni) po każdorazowym użyciu ciągu, wymienniki świecą bladoczerwono przez około 2 tygodnie.
2. Łącznik karbonowy, spajający sekcję towarową i przedział napędowy w jedność. Chociaż jest cienki, zastosowane materiały czynią go niezwykle sztywnym. Tak trwała konstrukcja potrzebna jest aby zapobiec pęknięciu statku spowodowanemu gromadzeniem się drgań rezonansowych podczas przyspieszania i hamowania. Sekcja łącznika w sąsiedztwie dysz silników antymaterii jest chroniona ekranem termicznym odbijającym prawie wszystkie udary cieplne.
 3. Kontenery ładunkowe, rozmieszczone w czterech rzędach po cztery moduły. Każdy z 16 modułów składa się z sześciu ładunków. W zależności od konfiguracji ładowni statek może utrzymywać zawartość dwóch kontenerów i 100 pasażerów lub 6 kontenerów bez pasażerów. Do załadunku towarów na wahadłowce służy ogromne robotyczne ramię, poruszające się po całej sekcji na specjalnych szynach.
 4. Stacja dokowania promów TAV. Ta sekcja wyposażona jest w dwa hermetyczne korytarze, łączące transportery z kadłubem ISV, wewnątrz którego na całej długości biegnie hermetyczny łącznik, zapewniający połączenie między stacją wahadłowców a komorami hibernacyjnymi.
 5. Część habitacyjna składa się z 3 dużych komór zawierających kapsuły hibernacyjne dla ludzi i awatarów. Wewnątrz każdego modułu znajduje się otwarta struktura szkieletowa, zbudowana z zaawansowanych kompozytów, między innymi kompozytu piankowego. W konstrukcji habitatu praktycznie nie ma metalowych elementów. Ma to na celu uniknięcie promieniowania kosmicznego, którego wtórne podmuchy emituje właśnie metal.Habitat ma kilkanaście wyjść na zewnątrz: prócz hermetyzowanego korytarza biegnącego do stacji promów istnieje również kilkanaście śluz powietrznych dla załogi i wrót serwisowych dla krabopodobnych robotów naprawczych.
 6. Bezpośrednio za trzema modułami hibernacyjnymi znajdują się dwia moduły załogi, usytuowane na przeciwległych końcach poprzecznego ramienia. Przez ramię przebiega hermetyczny korytarz, łączący obie jednostki. Podczas rejsu moduły te można obracać wokół osi statku, w celu stworzenia sztucznej grawitacji dla aktualnie służącej załogi. Podczas faz przyspieszania i hamowania ramienia składają się wzdłuż statku. W tej pozycji grawitacja jest tworzona przez przyspieszenie (lub hamowanie) statku więc wszystkie ściany i podłogi są nadal prawidłowo ukierunkowane na wektor grawitacyjny). Moduły te zapewniają również sztuczną grawitację podczas rocznego orbitowania ISV wokół Pandory.
 7.Na drugim końcu konstrukcji znajduje się tarcza lustrzana, która chroni statek przed intensywnym światłem lasera z Ziemi. Lustro, choć niewielkich rozmiarów, odbija światło wystarczająco skutecznie, aby zapobiec spalaniu części mieszkalnej statku.
Venture Star Cockpit Floorplan

Plan kabin załogi ISV Venture Star

Gdy przyspieszenie zostanie zakończone, statek jest obracany o 180 stopni, tak aby tarcza skierowana była do przodu. W tym momencie tarcza pełni kolejną rolę, działając jako wielowarstwowa osłona przed asteroidami i innego rodzaju kosmicznymi śmieciami. Chociaż intensywne pola magnetyczne tworzą już swego rodzaju niewidzialną tarczę, jednak okazjonalne okruchy pyłu wymagają fizycznej bariery. Tarcza zbudowana jest warstwowo. Każda kolejna warstwa oddalona jest od kolejnej o ok. 100 metrów. Kontakt pyłu kosmicznego (poruszającego się przy względnej prędkości 0,7 C) z pierwszą warstwą osłony powoduje odparowanie plazmy. Rozpylone cząsteczki plazmy uderzają w drugą warstwę, a siła uderzenia rozrzuca część cząsteczek dalej, za drugą warstwę. Cząstki te są zatrzymywane przez trzecią warstwę. Czwarta warstwa jest jedynie dodatkowym zabezpieczeniem przed mało prawdopodobną sytuacją, że coś przejdzie przez trzecią warstwę. Po osiągnięciu prędkości kurierskiej tarcza jest odłączana i przesuwana przez małe silniczki na odległość ok tysiąca mil przed statkiem, aby wyłapywać ewentualne okruchy skalne, idące na kursie kolizyjnym z ISV.
Największy element statku nie znajduje się na podstawowym stelażu. Jest to "żagiel", który wyłapuje wiązkę fotonów z Ziemi i wykorzystuje ją aby przyspieszyć lub zwolnić. Żagiel jest w rzeczywistości płytką misą o średnicy ok. 16 kilometrów. Sam żagiel jest niezwykle cienki, w większości miejsc ma jedynie kilkadziesiąt cząsteczek. Jego podstawowym budulcem jest materiał, tkany z nanorurek węglowych i pokryty ceramicznym impregnatem, wypełniającym szczeliny. Przestrzeń użyteczna żagla jest pokryta wielowarstwowym powłoką diachronicową, wydajną w 99,99999%. Nagrzewanie się żagla, wywołane ruchami uderzających fotonów, rozpraszane jest przez osłonę z jego tylnej strony. Przewody z nanorurek węglowych, łączące żagiel z głównym korpusem statku również pokryte są diachronicową osłoną, zapobiegającą natychmiastowemu odparowaniu kabli. Gdy żagiel nie jest używany, składa się go wzdłuż molekularnych zawiasów. Złożony zajmuje zaskakująco małą objętość. Jest on przechowywany w przedziale ładunkowym, wraz ze szpulami kabli łączących. Operacje rozkładania i składania żagla odbywają się automatycznie, wykonywane przez roboty serwisowe, jednak istnieje możliwość rozłożenia go ręcznie w sytuacji awaryjnej, przebudzając pozostałe dwa zespoły załogi.

Systemy nawigacyjne Edytuj

ISV Venture Star

ISV Venture Star orbitujący nad powierzchnią pandory. Na pierwszym planie doskonale widać wahadłowiec Walkiria, szykujący się do odlotu

  1. Trójkąt triangulacyjny, z uwzględnieniem mijanych podczas lotu gwiazd
  2. Radar ustawiony na wyłapywanie bliskich planet i satelitów
  3. Radar na podczerwień, służący do tworzenia trójwymiarowych skanów powierzchni planet.

Systemy komunikacyjne Edytuj

Prędkość światła

  1. Modulator mocy wiązki o ± 0,1% dla połączenia o wysokiej szybkości transmisji bitowej podczas faz przyspieszania i hamowania
  2. Modulator laserowy służący do zmieniania szerokości impulsu dla łącza nadawczego i ewentualnie łącza zwrotnego w przypadku, gdy nie korzysta się z całej mocy transmisji - w zależności od dystansu do odbiorcy.
  3. Standardowe radio VHF/UHF służące do krótkodystansowej komunikacji z orbity na planetę.

Superluminalny

Przekaźnik o bardzo niskiej prędkości transmisji, wykorzystujący kodowanie kwantowe McKinneya.

Podtrzymywanie Życia Edytuj

Wszystkie materiały eksploatacyjne są recyklingowane w jak największym stopniu. Tlen jest odzyskiwany z dwutlenku węgla poprzez destylację frakcjonowaną atmosfery statku, która usuwa wszystkie zanieczyszczenia gazowe. Dodatkowo proces ten usuwa parę wodną i przetwarza ją w wodę do picia. Destylacja parowa jest wykorzystywana również do odzyskiwania wody pitnej z moczu i odpadów stałych. Odwodnione i sterylizowane pozostałości wykorzystywane są jako nawóz w hydroponicznych ogrodach, gdzie uprawia się świeże owoce i warzywa, aby uzupełnić dietę mrożonek spożywanych przez załogę.

Dodatkowy system wymiany tlenowej zapewnia znacznie większą ilość tlenu i usuwa dwutlenek węgla przez krótkie okresy, gdy statek znajduje się na orbicie wokół Ziemi lub Pandory, a pasażerowie i cała załoga nie są w stanie hibernacji. Nie jest praktyczne wykorzystywanie tego systemu przez cały czas trwania rejsu - w przypadku awarii systemu hibernacji pasażerowie zostaliby zabici przed przebudzeniem tak. Układ nie poradziłby sobie z tak wielkim obciążeniem i całą dostępną moc przerobową skierowałby do pomieszczeń załogi, by ta mogła kontynuować misję. (System hibernacyjny załogi jest odrębny i dla bezpieczeństwa ztrojony).

Ładunek Edytuj

Cryosleep HD

Jake Sully

ISV Venture Star może przewozić maksymalnie 350 ton towarów. Ładunek składa się z: surowców dla Zakładów Stereograficznych, zminiaturyzowanych komponentów, takich jak mikro i nanoprocesory, oraz innego rodzaju kable które nie mogą być wytworzone na Pandorze. Statek przewozi również dwa wahadłowce typu Walkiria, 200 pasażerów w hibernacji, prochy i inne leki, których nie można wyprodukować na miejscu, awatary i ich zbiorniki amnio.

Podczas powrotu na Ziemię ISV przewozi głównie przetworzone Unobtanium, ale także małe ilości artefaktów Na'vi sprzedawanych jako okazy kolekcjonerskie za bardzo wysokie ceny. Czasem przewożone są również dane, zawierające strukturę molekularną związków organicznych Pandory, które mogą mieć medyczne (lub inne) zastosowanie na Ziemi. Takie dane zostają zsyntetyzowane w celu przetestowania i ewentualnej sprzedaży na Ziemię. Przykłady roślin, takie jak Drzewo purchawkowe, zostały również sprowadzone na Ziemię do dalszych badań.

Za kulisami Edytuj

W latach 90 XX. wieku Lockheed Martin, na zlecenie rządu Stanów Zjednoczonych prowadził pracę nad orbitalnym statkiem kosmicznym VentureStar (X-33) bardzo podobnym do wahadłowców Walkiria. Ze względu na katastrofy, program zawieszono w 2001 roku.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki